Dzień Babci. Dzień Dziadka. Niestety ja nie mam już do kogo pędzić z kwiatem w dłoni. Rodzice mojej mamy odeszli gdy miałam zaledwie 9 lat. Rodzice taty mieszkali dalej, z nimi widywałam się rzadziej.
Do tego jeszcze miałam jedną przyszywaną Babcię, którą kochałam równie mocno, co tę rodzoną.
Kilkuletnie dziecko nigdy nie myśli o przyszłości. Żyje teraźniejszością, cieszy się z drobnostek i nie zwraca uwagi na gesty i słowa. Jego myśli zabiera zabawa, koledzy i szereg innych blahych rzeczy, których niedostrzegają dorośli.
Ja do dziś pamiętam zapach Babci, aromaty pieczonych przez nią ciast. Wciąż słyszę głos Dziadka i to jak zabawnie groził nam laską, gdy coś przeskrobaliśmy. Pamiętam wspólne zabawy, mam w pamięci wszystkie śpiewane przez Babcię piosenki, recytowane wiersze.
Nie ma ich już tak bardzo długo, a ja nadal czuję ich obecność, czuję, że są blisko... Gdy zamykam oczy widzę ich uśmiechnięte twarze... Tak bardzo mi ich brakuje...
I nawet teraz, kiedy to pisze mam łzy w oczach. Nadal tęsknię, nigdy nie przestanę. Nic nie zastąpi tej pustki. Razem z nimi umarła cząstka mojego serca. Oni nadal żyją w mojej pamięci, zostaną w niej na zawsze.
Bardzo chciałabym kupić kwiaty i ich odwiedzić. Wtulić się w ramiona Babci, ucałować Dziadka. Cieszyć się, że ich mam.
Moi dziadkowie odeszli. Jedyne co mogę, to zapalić im świeczkę jako znak mojej pamięci.
Dlatego Ty nie trać czasu, odwiedź Dziadków. Nie martw się o prezenty, Oni ich nie potrzebują. Najważniejsza będzie Twoja obecność i pamięć. Zrób to zanim ich zabraknie i zaczniesz żałować, że straciłeś już tyle czasu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz